Τρίτη, 6 Απριλίου 2010

ΤΟ ΣΧΟΙΝΙ ΤΗΣ ΑΣΤΑΘΕΙΑΣ

ΤΟ ΣΧΟΙΝΙ ΤΗΣ ΑΣΤΑΘΕΙΑΣ

Τεντώνει της αστάθειας το σχοινί
που πάνω του βαδίζω πάλι μόνη
χωρίς να υπάρχει χειροκρότημα
ή ένα γέλιο για φιλοδώρημα.

Άραγε στης ζωής μου την πορεία
θα βρω τον θησαυρό που αναζητώ
ή μήπως στρίβωντας τα παρατήσω
έτσι ειν'η ζωή-έτσι θα ζήσω.

Δεν με φοβίζει που παλεύω μόνη
δεν με τρομάζει η ψυχρή αγχόνη
ούτε άν στο σώμα γελούν οι πόνοι
του μυαλού μου κρατώ ίσια το τιμόνι.

Κουνάει και με ζαλίζει το σχοινί
δεν επιτρέπεται κάτω να βλέπω
μ'έναν τεράστιο στην πλάτη σταυρό
ψάχνω στην έρημο για λίγο νερό.

Παντοτινά αυτό που με τρομάζει
της λησμονιάς ο πάγος με χαράζει
οι άνθρωποι ξεχνούνε κάθε καλό
αν κάτι στην γεύση,τούς έρθει πικρό.

Παντοτινά αυτό που μ'αρρωσταίνει
είναι ο τύπος που συχνά παθαίνει
και δεν μαθαίνει απο τα λάθη του
κοιμάται και ξυπνάει στην λάσπη του.


madlin

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου