Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Κάθε πέρσυ και καλύτερα...

Μέρες τώρα,για να μην πω μήνες το κλίμα που επικρατεί στον εργασιακό μου χώρο εκπέμπει ηλεκτρισμό.
  Εργάζομαι στον ιδιωτικό τομέα σε εμπορικό κατάστημα το οποίο θα περιέγραφα ως μίνι αλυσίδα καταστημάτων με τρια καταστήματα σε δυο πόλεις. Έχω κλείσει επτά συναπτά έτη και  οι συνθήκες παραμένουν δύσκολες,αφού πρόκειται καθαρά για μια αντρική δουλειά με πολλά βάρη και γνώσεις που μόνο άντρες μπορούν να κατέχουν και να κατανοούν.Παρόλα αυτά από την πρώτη στιγμή έδειξα θέληση,έδωσα την δύναμη που μπορεί να έχει μια γυναίκα 45 κιλών, και με το παραπάνω,έδωσα προσοχή και αφοσίωση και κατάφερα να μάθω και να λειτουργώ όπως πρέπει πάνω στο αντικείμενο.Στην αρχή ήμουν μόνη μου με όλο το βάρος της ευθύνης ενός μεγάλου καταστήματος αφού ο εργοδότης μου είχε αναλάβει τις παραγγελιοδοσίες και έλειπε σχεδόν όλη μέρα.Στην συνέχεια, και αφού έδειχνε να αναπτύσσεται κατακόρυφα η δουλειά ήρθε μετά από ενάμιση χρόνο ο νέος συνεργάτης μου.
  Ένιωσα άβολα αρχικά όταν έμαθα πως ο μισθός του ήταν μεγαλύτερος από τον δικό μου ο οποίος ήταν της τάξης των 600 euro άλλα μου εξήγησαν πως ανήκει στην κατηγορία του οδηγού ο οποίος αμοίβεται με περισσότερα χρήματα από μια (υποτίθεται)πωλήτρια όπως με είχαν στα χαρτιά.Αργότερα και μόλις πριν δυο χρόνια ήρθε και άλλος υπάλληλος και ενώ είναι κατά έντεκα χρόνια μικρότερός μου και χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις,η πληρωμή του ήταν ακριβώς ίδια με την δική μου παρόλο τις 2 τριετίες που είχα .Μπορεί μέχρι κάποιο χρονικό διάστημα να έβλεπα κάποιες μικροαυξήσεις στον μισθό μου,ωστόσο δεν πληρωνόμουν ποτέ όσα αναλογούσαν στην οικογενειακή μου κατάσταση και για όσα χρόνια βρισκόμουν στον συγκεκριμένο εργασιακό χώρο.Και δεν αμοιβόμουν ούτε τότε στην αρχή άλλα ούτε και τώρα για τις πολυμορφικές μου υπηρεσίες.Είμαι πωλήτρια,τηλεφωνήτρια,γραμματέας,καθαρίστρια,καφετζού και προπάντων χαμάλης και όλα αυτά μέσα σε έναν εργασιακό χώρο.Πόσους μισθούς έπρεπε να παίρνω κανονικά???
Παρόλα αυτά τα αφεντικά δεν είναι με τίποτα ευχαριστημένοι και ξεχνούν όλο τον μόχθο την ενέργεια,την καλοσύνη,την κούραση και το ενδιαφέρον που έδειξα για την άνοδο αυτής της επιχείρησης δίνοντας  τον καλύτερό μου εαυτό με ένα πλατύ εγκάρδιο χαμόγελο.
  Πήρα την απόφαση και μίλησα για όλα αυτά που ένιωθα  καθώς έβλεπα πως αντιμετωπίζομαι με αδικία.Πολύ άσχημο συναίσθημα να νιώθει κανείς αδικημένος.Χάνει το ενδιαφέρον του για οτιδήποτε και μειώνεται η αυτοπεποίθησή του.Πόσο μάλλον όταν μίλησα με ανοιχτά χαρτια και υπενθύμισα όλα όσα είχα δώσει και είχα συνεισφέρει,και με αντιμετώπισε ψυχρά λέγοντάς μου πως δεν κάνει διάκριση σε κανέναν υπάλληλο και όλοι μας είμαστε το ίδιο.Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου.Είναι δυνατόν????Άν ήταν έτσι το σύστημα δεν θα υπήρχαν οι διευθυντές ούτε τα ανώτερα στελέχη,έτσι δεν είναι???Και στο κάτω-κάτω δεν ζήτησα να γίνω τμηματάρχης,ζήτησα να μάθω γιατί αμοίβομαι το ίδιο με τον συνάδελφο που μόλις είχε έρθει.(Οι σχέση μου με τους συναδέλφους είναι πολύ φιλική και χωρίς προβλήματα).Ήθελα να έχω ό,τι δικαιούμαι  και τίποτα παραπάνω.Ήθελα να αναγνωριστεί το έργο και οι κόποι μου άλλα ποτέ δεν άκουσα ένα"μπράβο"ενώ πάντα ξεπερνούσα τις αντοχές και τις δυνάμεις μου.
  Όταν άρχισα να στριμώχνω τη συζήτηση το θέμα έκλεισε με την απειλή πως αν δεν μου αρέσει όπως είμαι θα αναγκαστεί να με κάνει τετράωρη.Το άφησα να πάει στα κομμάτια το θέμα,    σκεπτόμενη πως έχω τρία παιδιά πίσω μου και πολλές υποχρεώσεις που τις γνωρίζει το αφεντικό και εκμεταλλεύεται την ανάγκη μου.
  Πέρασε άλλος ένας χρόνος και τον Οκτώβριο που αρχίζει να κόβει η δουλειά λόγο εποχής όπως κάθε χρόνο,εκμεταλλεύτηκε την κρίση  ώς επιχείρημα και μας ανακοίνωσε ότι θα μας κάνει 5ωρους από 8ωρους που είμασταν μέχρι  τώρα.Η αλήθεια είναι πως εργαζόμασταν 45 ώρες την εβδομάδα οπότε πάλι η αμοιβή μας δεν ήταν ισάξια της προσφοράς μας.
  Ο μισθός μου έπεσε κατα 200 euro και ξαναπήγα εκεί από όπου ξεκίνησα.Πού είναι η εξέλιξή μου ώς άτομο?Πώς θα μπορώ να ανταπεξέλθω στις ανάγκες των παιδιών μου?Ο μεγάλος μου γιος είναι φαντάρος,η κόρη μου γυμνασιοκόριτσο με όλα τα "πρέπει" και "θέλω" της ηλικίας της και το μικρό μου νηπιαγωγάκι έχει και αυτό τις δικές του ανάγκες.Με 600 euro τί να προλάβω?????Θέλω μια αξιοπρεπή ζωή και δεν ζητάω επιπλέον πολυτέλειες.Άλλα όταν πληρώνεσαι αρχές του μήνα και ακριβώς την επόμενη έχεις άδειο πορτοφόλι λόγο πολλαπλών υποχρεώσεων, τότε οι σκέψεις και τα ερωτηματικά γίνονται  καθημερινός εφιάλτης .
  Κοντεύω τα 40 και δεν έχω κάνει τίποτα ακόμα στην ζωή μου για μια ώρα ανάγκης ή για να προσφέρω κάτι στα παιδιά μου.Κάθε μέρα κούραση,άγχος μέσα από πολύ δουλειά που ποτέ δεν αναγνωρίστηκε.Πάντα τα έφερνα ίσα βάρκα-ίσα πανιά και τώρα που αντιλλαμβάνομαι  ότι τα χρόνια περνούν και δεν μπόρεσα να έχω τουλάχιστο την προσωπική μου εξέλιξη,ε!!!αυτό με πονάει πολύ.Πόσο μάλλον τώρα που ο μισθός μου δεν κρατάει  ούτε για μια μέρα.
  Δεν θέλω να φανώ σαν την Μάρθα Βούρτση ούτε να φανεί πως είμαι αχάριστος άνθρωπος όταν γύρω μου υπάρχει τόσο ανεργεία.Φυσικά,θέλουν να μας φτάσουν στο σημείο να λέμε "ευχαριστώ"που μας έχεις στην δουλειά σου και πράξε όπως γουστάρεις για μας.Αρκεί που λέμε ότι έχουμε δουλειά. Ο καθένας γνωρίζει καλά το δικό του βάρος από τον σταυρό που κουβαλάει και εγώ στην προκειμένη περίπτωση ήθελα απλώς να εξωτερικεύσω τα εσώψυχά μου για να μη βιώσω πάλι μια από τις πολλές κρίσεις πανικού που με πιάνουν τα τελευταία χρόνια.Είναι μαρτύριο.
  Γι αυτό αποφάσισα να μοιραστώ τις ανησυχίες μου γιατί όπως έλεγε η γιαγιά μου"ο πόνος μετριάζεται όταν μοιράζεται".Ίσως πολλοί να δουν κομμάτι από τον εαυτό τους μέσα από την εξομολόγησή μου και ίσως σε άλλους να φανεί απλά μια ιστορία.
  Ευχαριστώ που με αφήσατε να μιλήσω όπως πραγματικά νιώθω χωρίς να φοβάμαι να πω κάτι που θα παρεξηγηθώ.Η απόγνωσή μου είναι μεγάλη.Τί να κάνω???Η καρδιά μου λέει να παραιτηθώ και να αναζητήσω κάτι καλύτερο γιατί ο Θεός δεν αφήνει κανέναν, και η λογική μου με σταματά γιατί δεν πρόκειται να βρω δουλειά με τόση ανεργεία,και ένας λόγος παραπάνω  επειδή βρίσκομαι στην επαρχία.
   Οπότε λέω στον εαυτό μου "ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΚΟΛΥΜΠΑ"........

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

Οι παλιοί φίλοι

Τί όμορφο συναίσθημα αυτό της φιλίας.
  Πόσο μάλλον όταν μετά από χρόνια απουσίας και αποχής λόγο υποχρεώσεων και απόστασης,να ξανασυναντά κανείς ανθρώπους που μαζί μοιράστηκαν κάποτε πολλά.
Τα πρώτα σκιρτήματα,τις πρώτες ανησυχίες και τις τρέλες της εφηβικής περιόδου,τα οποία κουβαλάμε πάντα μέσα μας φυλαγμένα με ροζ φιόγκο στο κουτάκι των αναμνήσεων.
  Οι υποχρεώσεις,η ρουτίνα και οι τρελοί ρυθμοί της εποχής, μας έβαλαν σε έναν κλοιό όπου τα ανθρώπινα πρόσωπα έχουν αόρατες παρωπίδες  και δεν βλέπουν πέρα από το "πρέπει".
  • Πρέπει να εργάζομαι ως αργά
  • Πρέπει να πάω τα παιδιά φροντιστήριο
  • Πρέπει να μαγειρέψω για αύριο
  • Πρέπει να ασχοληθώ με την καθαριότητα
  • Πρέπει να τρέξω να προλάβω...
Όλα αυτά τα "πρέπει" δεν μας αφήνουν να έχουμε τον προσωπικό μας χώρο και τα ιδιωτικά μας ενδιαφέροντα με αποτέλεσμα να χάνουμε τις επαφές μας και τους φίλους μας.Νιώθουμε αποξενωμένοι και από τον ίδιο μας τον εαυτό και έρχεται η στιγμή που ο λογισμός γυρνάει και χτυπάει το καμπανάκι.
Εεεεεεε! Άνθρωποι είμαστε και όχι ρομπότ να ακολουθούμε το συγκεκριμένο πρόγραμμα μέρα-νύχτα χάνοντας τα όμορφα συναισθήματα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Ένας καφές ή ένα τσάι,ένα ουζάκι ή μια ρετσίνα δεν είναι κλέψιμο χρόνου από τις υποχρεώσεις μας.Το αντίθετο μάλιστα.Οι δυνάμεις και οι αντιστάσεις μας ενισχύονται και η ψυχή μας γίνεται ανάλαφρη όταν βρισκόμαστε παρεούλα με ανθρώπους που μας κάνουν να χαμογελάμε και να νιώθουμε ζωντανοί.Και ένας λόγος παραπάνω αν αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν τον κρίκο της παιδικής ή εφηβικής μας ηλικίας. Αυτός ο καφές,αυτή η συνάντηση είναι μια ιεροτελεστία.
Θα έλεγα  πως είναι μια παραγωγή συγκινήσεων που βάζει μια πινελιά με χρώμα στην καθημερινότητά μας.
  Στην προσπάθεια της φιλικής επικοινωνίας ανακαλύπτουμε έναν μαγικό πλανήτη που βρισκόταν σε χειμερία νάρκη μέσα μας.Βρίσκουμε τον χαμένο εαυτό μας και  εξερευνούμε νέες πτυχές του χαρακτήρα μας,ανταλλάσοντας απόψεις,σκέψεις και εμπειρίες με τους φίλους μας.Και είναι απαραίτητο αυτό.Κάτι σαν βιταμίνη.
  Είναι πολύ γλυκό και τρυφερό το συναίσθημα μιας επανασύνδεσης με έναν άνθρωπο που κάποτε τα κοινά ενδιαφέροντα,οι ασχολίες,οι εμπειρίες και τα βιώματα είχαν παράλληλους ρυθμούς.Το χαμόγελο τώρα έχει ουσία και δεν υπάρχουν λόγια για την περιγραφή του.
  Κρίμα που πήγε χαμένος τόσος χρόνος άλλα ποτέ δεν είναι αργά για να συναρμολογηθούν τα κομμάτια από το χαμένο παζλ...
                         ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΜΟΥ ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ !!!!!!







< Η ΦΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΑΣ ΧΩΡΙΣ ΦΤΕΡΑ>
                       " ΒΥRON"