27.2.11

Αποκριάτικη Αλφαβητοπαρέλαση για έκτη χρονιά

Κανείς από τους διοργανωτές της 1ης Αποκριάτικης Αλφαβητοπαρέλασης, πριν από έξι χρόνια δεν μπορούσε να φανταστεί τη μεγάλη απήχηση που θα είχε τα επόμενα χρόνια η πρωτοβουλία αυτή που δειλά-δειλά ανέλαβαν να υλοποιήσουν το 2006 τα μέλη της Ένωσης Γονέων και Κηδεμόνων Νομού Καβάλας με τη συνεργασία του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, τη συμπαράσταση του Δήμου Καβάλας και πολλών εθελοντών. Η εορταστική εικόνα στους κεντρικούς δρόμους της πόλης με τα παιδικά χαμόγελα, τα πολύχρωμα κοστούμια, τα αποκριάτικα άρματα που δημιούργησαν με όρεξη και φαντασία γονείς και παιδιά, το αμείωτο κέφι, το εντυπωσιακό πάρτι που διοργανώθηκε στην πλατεία Ελευθερίας και η χαρά που σκόρπισαν μέσα σ’ ένα πρωινό μικροί και μεγάλοι, ήταν αρκετά ώστε η συγκεκριμένη προσπάθεια να αγκαλιαστεί από ολόκληρη την τοπική κοινωνία και τους φορείς.
Σήμερα, έξι χρόνια μετά, η Αλφαβητοπαρέλαση έχει γίνει θεσμός για τις αποκριάτικες εκδηλώσεις της Καβάλας. Δημιουργήθηκε ήδη ένας οργανωτικός πυρήνας ανθρώπων που εργάζονται συστηματικά για πολλούς μήνες προετοιμάζοντας τη μεγάλη γιορτή. Εκτός από το Σύλλογο Εκπαιδευτικών και την Ένωση Γονέων, στην οργανωτική επιτροπή προστέθηκαν ακόμα το Νομαρχιακό Τμήμα της ΑΔΕΔΥ Νομού Καβάλας και ο Σύλλογος Εικαστικών Τεχνών ARTATAK, ενώ σημαντική είναι και η συμβολή του Εμπορικού Συλλόγου Καβάλας.
Τόσο οι στολές των μικρών παιδιών όσο και τα αποκριάτικα άρματα κατασκευάζονται από φθηνά ανακυκλώσιμα υλικά από τους ίδιους τους γονείς, τα παιδιά και τους εθελοντές που εργάζονται με όρεξη προκειμένου όλα να είναι έτοιμα για τη μεγάλη αποκριάτικη γιορτή της πόλης.
Συνολικά 1.500 παιδιά από τα είκοσι πέντε δημοτικά σχολεία του Δήμου Καβάλας αλλά και του Λιμένα Θάσου αναμένεται να συμμετάσχουν στη φετινή Αλφαβητοπαρέλαση, που είναι αφιερωμένη στους ήρωες του Walt Disney και θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 26 Φεβρουαρίου 2011 στους κεντρικούς δρόμους της πόλης.
Ο πρόεδρος του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Νομού Καβάλας Απόστολος Μουμτζάκης, μιλώντας στο ΑΠΕ - ΜΠΕ, υπογράμμισε πως η Αλφαβητοπραέλαση έχει επιτύχει τους σκοπούς για τους οποίους διοργανώθηκε, δηλαδή «να προσφέρουμε στα παιδιά της χαρά της δημιουργίας, να συμμετέχουν σε κοινές δράσεις μαζί με τους γονείς, αλλά και να προσφέρουμε στην πόλη μας ζωντάνια και ένα όμορφο εορταστικό κλίμα».
Οι καρποί αυτής της εξάχρονης διοργάνωσης που περιλαμβάνει εντυπωσιακές στολές και άρματα, θα εκτεθούν για πρώτη φορά για ένα μήνα στον εκθεσιακό χώρο της Δημοτικής Καπναποθήκης.

26.2.11

Φτωχές επιλογές

Τόσα χρόνια κάθε μέρα
τρέξιμο και καταπίεση
και πιο το αποτέλεσμα;
Ανέχεια και πίεση.

Για του έρωτα τα πλούτη
αθώα καρδιά σε τσάκισα
δεν υποψιαζόμουνα
κοίτα πως σε κατάντησα!

Κάθε βραδυά εξάντληση
τίποτα δεν έχει χάρη πια
τα βέλη του με λάβωσαν
δεν μού'χει μείνει πια μαγκιά.
.
Άφησα μια ζεστή φωλιά
μ'ελπίδα ένα καλοκαίρι
και τώρα τον ιδρώτα μου
με κρύο σκουπίζω χέρι.

Στης αγάπης μας τη δίνη
η γλύκα έγινε πικρία
η ερωτική εστία
σε μόνιμη απεργία.

Τώρα ζω μα δεν υπάρχω
όλα έχουν το τίμημά τους
οι φτωχές επιλογές μου
ξεπηδούν απ'την σκιά τους.

madlin

© Copyright, Μadlin

Μέθυσε το αγόρι μου

Μέθυσε το αγόρι μου

Μεθυσμένος μεσ'τη νύχτα
σκυθρωπός και λυπημένος
ένας Θεός ξενιτεμένος
στέκεται προσηλωμένος.

Τα δυο του μάτια χαμηλωμένα
το βάδισμά του πλαγιαστό
σαν το φεγγάρι που ξεπροβάλλει
τρεμουλιαστό και ντροπαλό.

Αγόρι μου λατρεία μου
της ζωής τρελή ιστορία μου
δεν θέλω μεθυσμένος νά'σαι
σ'αγαπώ να το θυμάσαι.

Θα του πλέξω ένα στεφάνι
απ'των αστεριών τη λάμψη
για τ'ανέμελα μαλλιά του
φωτιά χαράς να  ανάψει.

Στο βλέμμα του ένα παράπονο
τυφλά τα χέρια του με ψάχνουν
πώς να φερθώ εγώ βλαστάρι μου
στις σκέψεις που σε τρελαίνουν.

Αγόρι μου λατρεία μου
της ζωής τρελή ιστορία μου
δεν θέλω μεθυσμένος νά'σαι
σ' αγαπώ να το θυμάσαι.
Ήσυχος για μένα νά'σαι
σ'αγαπώ να το θυμάσαι...

madlin


© Copyright, Μadlin

29.1.11

Τι μας δίδαξαν οι μανούλες μας....

Τι μας δίδαξαν οι μανούλες μας....

  Μας δίδαξαν τη δικαιοσύνη:
Σου εύχομαι να κάνεις και εσύ παιδιά μια μέρα και να σου κάνουν όλα αυτά που  κάνεις εσύ σ'εμένα.

  Μας δίδαξαν τον βιολογικό κύκλο:
Μην γκρινιάζεις ρε,γιατί εγώ σε γέννησα,εγώ θα σε σκοτώσω...

  Μας δίδαξαν τη καταγωγή:
Βρε,όταν σου δίνουν κάτι να λες ευχαριστώ,ΒΛΑΧΕ...

  Μας δίδαξαν τη σοφία:
Κάποια στιγμή θα μεγαλώσεις και θα καταλάβεις...

  Μας δίδαξαν για το γούστο:
Τί θα πει δεν σου αρέσουν αυτά τα παπούτσια;;;Ξέρεις βρε αχάριστο πλάσμα ότι χιλιάδες παιδάκια γυρνάνε ξυπόλητα και θα ζήλευαν αυτά τα παπούτσια;;;

  Μας δίδαξαν τη γενετική:
Όλα τα στραβά χούγια του πατέρα σου πήρες,δεν του άφησες τίποτα που να μην του μοιάζεις...

  Μας δίδαξαν τη διορατικότητα:
Καλά,κάτσε να πάμε σπίτι και θα δεις...

  Μας εξήγησαν την ενηλικίωση:
Αν δεν φας όλο το φαγητό σου δεν θα μεγαλώσεις...

  Μας δίδαξαν το χιούμορ:
Αν κοπείς με το μαχαίρι που κρατάς,μην έρθεις κλαίγοντας γιατί θα το φας το ξύλο...

 Μας έδωσαν ιατρικές συμβουλες:
Μην αλληθωρίζεις γιατί θα μείνεις για πάντα αλλήθωρος...

 Μας δίδαξαν την σκληραγώγηση:
Έλα βρε τώρα που κλαις με ένα απλό χτυπηματάκι,έτσι θα πας φαντάρος όταν μεγαλώσεις;


Λίγο πολύ όλοι έχουμε ακούσει κάποιες από αυτές τις κουβέντες όταν είμασταν πιτσιρίκια.Τώρα που σας τις θύμησα ας χαμογελάσουμε παρέα νοσταλγώντας τα παιδικά μας χρόνια!!!




                                 

27.1.11

Μαγδαληνή


ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ


Με είπανε Μαγδαληνή
που επέτρεψα στον κόσμο να βγείς,
τους νόμους πάτησα να γεννηθείς
και δεν λογάριασα τον φόρο τιμής.

Με είπανε Μαγδαληνή
που δεν σε εκτέλεσα ψυχή μου,
το γέλιο σου όρισα πνοή μου
ομφάλιος λώρος της ζωής μου.

Με είπανε Μαγδαληνή
γιατί στα σπλάχνα μου σε κράτησα
και την συνείδηση δεν πάτησα
στους ορισμούς επαναστάτησα.

Με είπανε Μαγδαληνή
έτσι το όνομά μου
μα έχω τεράστια δύναμη
και πιστεύω στα οράματά μου.

Άτομα δήθεν ηθικά
στον γκρίζο τοίχο μ'έστησαν ψυχρά
για να φωνάξουν σ'όλους ηχηρά
"λιθοβολίστε την αμαρτία".

Δεν με νοιάζει τί με περιμένει
κι άν όλοι τους μ'έχουν ξεγραμμένη
έχω τον ήλιο που με ζεσταίνει
κι από τα μάτια σου πίνω το φως.

Είμαι η Μαγδαληνή
έχω θάρρος και πυγμή
είμαι μια μπόρα,μια καταιγίδα
κι έχω μια ψυχή ίδια με σένα
μια καρδιά μικρού παιδιού.


madlin

24.1.11

Η ζήλια

Με αφορμή ένα επεισόδιο που βίωσε μια καλή μου φίλη,πήρα απόφαση να γράψω μερικές σκέψεις μου για το μεγάλο θέμα της παθολογικής ζήλιας το οποίο ταλαιπωρεί και αρρωσταίνει πολλές γυναίκες και πολλές σχέσεις. Το μυαλό πλάθει σενάρια,παραλογίζεται και ενώ κάθε λογικός νους καταλαβαίνει πως υπερβάλλει,δεν υπάρχει γιατρειά.
 Όσο και άν προσπαθεί ο καημένος ο σύντροφος να δικαιολογηθεί και να αποδείξει την αθωότητά του,τόσο η κατάσταση ξεφεύγει από κάθε έλεγχο
και νιώθει να πιέζεται και να του σφίγγει μια θηλιά τον λαιμό.Θέλει να ξεφύγει και δεν μπορεί να προσδιορίσει τον λόγο που συμβαίνουν όλα αυτά στην ζωή του με τον άνθρωπο που αγαπά.Νιώθει αδικημένος και προσέχει με λεπτομέρεια κάθε κίνησή του για να μη δώσει διαστάσεις και αφορμές.Πόσο να αντέξει σε καθημερινούς  καυγάδες,πόσο θα παλέψει με το στρες που νιώθει διαρκώς;
 Μήπως τελικά αυτός ο άνθρωπος θα οδηγηθεί από την ίδια του την γυναίκα, να στρέψει αλλού το ενδιαφέρον του για να ξανανιώσει πάλι ο εαυτός του;
 Η ζήλια δεν είναι τίποτε άλλο από ανασφάλεια,προσωπική ανασφάλεια...και θα το πω λαϊκά "κόμπλεξ κατωτερότητας".Μέχρι ποιο σημείο μπορεί να φτάσει η τρέλα της ζήλιας.Είναι δυνατόν να πηγαίνει η σύζυγος στον εργασικό χώρο του άντρα της ώστε να "κόβει" κινήσεις και μόλις νομίζει πως βρίσκει το κομμάτι του παζλ που της λείπει να ορμάει δίχως να υπολογίζει τίποτα,δίχως να σέβεται όχι μόνο τον εαυτό της και τον σύζυγό της,όχι μόνο τον τόπο εργασίας του άντρα της άλλα και τους ανυποψίαστους πελάτες όπως και την καημένη την υπάλληλο που δουλεύει για ένα κομμάτι ψωμί.
Τί φταίει αυτή η καημένη κοπέλα όταν γίνεται το στόχαστρο της αρρωστημένης και παράλογης συζύγου;Χωρίς να γνωρίζει την αιτία και την αφορμή χωρίς να ξέρει που φταίει και τι έκανε λάθος.
Μήπως τελικά φταίνε και λίγο οι άντρες που επιτρέπουν και ανέχονται τέτοιου είδους συμπεριφορές και στο όνομα της αξιοπρέπειας γίνονται θύματα και κάνουν τη γυναίκα τους να γίνεται περισσότερο σκληρή και αφόρητη;
 Σε τέτοιες καταστάσεις πιστεύω πως πρέπει ο άντρας να χτυπήσει τη γροθιά
στο τραπέζι και να πει "πάψε επιτέλους".Γιατί οι υπόλοιποι, που άθελά τους βιώνουν τέτοιες καταστάσεις δεν τον θεωρούν καλό άνθρωπο,άλλα του κολλούν το αυτοκόλλητο του δειλού και ανήμπορου.Πόσο μάλλον όταν τον κάνει ρεζίλι όπου σταθεί και όπου μπορεί γιατί παντού νιώθει την απειλή.Δεν την ενδιαφέρει αν την κοιτάζει ο κόσμος,η οικογένεια,οι φίλοι,οι πελάτες ή όλο το σύμπαν.Πάνω στην υστερία της μπορεί να σηκώσει και το χεράκι της.
Θέλει να τα ελέγχει όλα επάνω στον σύνροφό της,παρακολουθεί κάθε κίνηση,την ενοχλούν τα πάντα, και μαζεύει από παντού στοιχεία.
Πόσο μπορεί να αντέξει κάποιος να ζει με έναν τέτοιο άνθρωπο όσο και άν τον αγαπάει.Η σχέση είναι καταδικασμένη....