Ο ΠΑΤΕΡΑΣ

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ


Του πατέρα μου οι ρυτίδες οι βαθειές
κάθε ρωγμή και εμπειρία.
Του πατέρα μου οι ρυτίδες οι πολλές
απόδειξη στην σκληρή του ιστορία.
Αυτόν τον πατέρα πολύ τον αγαπώ,
είναι κάποιες στιγμές που δεν τον αντέχω
γιατί εκείνος μόνο γνωρίζει καλά
τις κρυφές μου πτυχές βγάζει προς τα έξω.


Στο χιονισμένο κεφάλι του πατέρα
κάθε νιφάδα και ατάκα
για της ζωής τα δύσβατα κατσάβραχα
μη στραβοπέσω και κάνω καμιά γκάφα.
Πολύ τον αγαπώ αυτόν τον πατέρα
μα υπάρχουν στιγμές που δεν τον αντέχω
αφού το νήμα επιμένει να κινεί
σαν νά'μαι παιδί φωνάζει να μην τρέχω.


Στου πατέρα το κορμί το κουρασμένο
για μια ανάσα-μια προσευχή
ο ήλιος δύει σε σώμα δουλεμένο
τον έχει εγκαταλείψει η αντοχή.
Στον Πατέρα τον Θεό παρακαλάω
λίγο κουράγιο να του δώσει
δεν θέλω τον φόβο μπέρτα να φοράω
πως ίσως η μοίρα του θα τον προδώσει.


Κι όταν θα γιατρευτεί και ξαναγελάσει
τις κουβέντες του θα ασπαστώ
άγρια κύματα τον έχουν αδειάσει
συνεχίζει,δίχως καν να ξαποστάσει
σε κάθε ταξίδι του και ένα ρητό,
το πρόσωπο ποτέ να μην έχω σκυφτό.


madlin             

ΤΟ ΣΧΟΙΝΙ ΤΗΣ ΑΣΤΑΘΕΙΑΣ

ΤΟ ΣΧΟΙΝΙ ΤΗΣ ΑΣΤΑΘΕΙΑΣ

Τεντώνει της αστάθειας το σχοινί
που πάνω του βαδίζω πάλι μόνη
χωρίς να υπάρχει χειροκρότημα
ή ένα γέλιο για φιλοδώρημα.

Άραγε στης ζωής μου την πορεία
θα βρω τον θησαυρό που αναζητώ
ή μήπως στρίβωντας τα παρατήσω
έτσι ειν'η ζωή-έτσι θα ζήσω.

Δεν με φοβίζει που παλεύω μόνη
δεν με τρομάζει η ψυχρή αγχόνη
ούτε άν στο σώμα γελούν οι πόνοι
του μυαλού μου κρατώ ίσια το τιμόνι.

Κουνάει και με ζαλίζει το σχοινί
δεν επιτρέπεται κάτω να βλέπω
μ'έναν τεράστιο στην πλάτη σταυρό
ψάχνω στην έρημο για λίγο νερό.

Παντοτινά αυτό που με τρομάζει
της λησμονιάς ο πάγος με χαράζει
οι άνθρωποι ξεχνούνε κάθε καλό
αν κάτι στην γεύση,τούς έρθει πικρό.

Παντοτινά αυτό που μ'αρρωσταίνει
είναι ο τύπος που συχνά παθαίνει
και δεν μαθαίνει απο τα λάθη του
κοιμάται και ξυπνάει στην λάσπη του.


madlin

ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ

ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ Όλη σου η πορεία στη ζωή μια κάφτρα από στριφτό τσιγάρο. Ανούσια ξημερώματα-ντροπή σώμα χωρίς κουράγιο. Δουλειά στα πεταχτά,του ποδαριού αόρατα τα ιδανικά σου. Σέρνεσαι στα μέσα του μεσημεριού βλέμμα κενό και άδειο. Φταιξήματα ρείχνεις στην πατρίδα. Έτσι,για νά'χεις λόγο να μιλάς, ζητάς μια ιδιαίτερη φροντίδα κάποιον ώμο ν'ακουμπάς. Λάσπη στα χνάρια δίχως πυξίδα βολεύεσαι στα λάθη αλλωνών. Η ανταρσία θολή καταιγίδα λούζει το φτωχό μυαλό. Υπάρχουν λόγοι να σκαρφαλώσεις στο κατάστρωμα της ηρεμίας, ο χρόνος τρέχει και'σύ θα γεράσεις στη ρύπανση της αλητείας. Ο καιρός ακόμη περιμένει σβύσε στο τασάκι μιας αγάπης, το βρώμικο τσιγάρο σ'αρρωσταίνει η ξαστεριά σε αναμένει στη ζωή σου που είναι ξένη.

Το ταξιδι μου

Το ταξίδι μου


Η ζωή μου άνοιξε πανιά
και ταξιδεύω σε πελάγη γαλανά
γλάροι ολόλευκοι ακολουθούν
θάλασσες που σιγοτραγουδούν.

Δεν πίστευα τόση γαλήνη
μαξιλαράκι το κύμα μαλακό
κοιμάται το σκάφος σαν ένα μωρό
πάνω στου ονείρου το φτερό.

Βγάζω ρούχα,βγάζω παπούτσια
ξυπόλητη γυρίζω εδώ κι εκεί
ανάλαφρη χορεύω μπαλαρίνα
στου ταξιδιού μου την καμπίνα.


madlin

Συννεφιάζει...

Συννεφιάζει


Νομίζω πάλι συννεφιάζει
τρελός αέρας δεν ησυχάζει
τα σώματά μας κουλουριάζει
και κρύες καρδιές δεν αγοράζει.

Νομίζω συννεφιάζει η όψη σου
κάτι θέλει να βγει απ'την φωνή σου
πάρε με κάτω από την κόψη σου
δεν φοβάμαι τη βροντή της σιγής σου.

Το σύννεφο σκουραίνει την αλήθεια
μεσ'την δίνη του βρισκόμαστε εμείς
μια ιστορία απ'τα παραμύθια
δίχως εξήγηση κοινής λογικής.

Το όνειρο εξανεμίστηκε
η ώρα μας απλά βυθίστηκε
το κορμί μας αφοπλίστηκε
η αγάπη μας γκρεμίστηκε.

Νομίζω πάλι συννεφιάζει...



madlin

Egxeiridio zois

Εγχειρίδιο ζωής

Εγχειρίδιο ζωής

Κείμενο : Μadlin


Οι ίδιες φάτσες κάθε μέρα
την ίδια ώρα καλημέρα
φοβάμαι τούτη την αρένα
σ''έναν αγώνα δίχως φρένα.
Αντίπαλος είναι ο χρόνος
και το ρολόϊ αστυνόμος
να αισθανθώ πια δεν τολμάω
δεν ξέρω πια τί κυνηγάω.

Έχω ένα εισιτήριο
και ληγμένο διαβατήριο
κομμένη η ταυτότητά μου
τί να το κάνω τ''όνομά μου;
Ένας αριθμός κινούμενος
νιώθω σαν καταζητούμενος
δραπέτης απ''τα όνειρά μου
χαμένος στον ορίζοντά μου.

Μαύρη ατζέντα η καρδιά μου
μέσα στον χαρτοφύλακά μου
χαμένο το ασημί κλειδί
πάλι τα ίδια απ''την αρχή.
Εγχειρίδιο ζωής ζητώ
πρέπει ξανά να μάθω να ζω
σιχαμένη τυποποίηση
δεν αντέχω την προσποίηση.

Τώρα σβήσε όλα τα φώτα
να αισθανθούμε σαν και πρώτα
μεσ''το σκοτάδι η αλήθεια
ζωγραφιά απ''τα παραμύθια.
Άνθρωποι πάλι άς γίνουμε
έλα μαζί να ξεφύγουμε
τη νύχτα στα μάτια κοιτάζω
στ''όνομά σου αναστενάζω.


madlin



© Copyright, Μadlin

Stis zois ton xoro

ΣΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΝ ΧΟΡΟ

Στης ζωής τον χορό


Πόσες φορές από αγανάκτηση
γροθιά το χέρι στο τραπέζι
με βία το χτυπήσαμε
για την ζωή που δεν κερδίσαμε.

Τα βάσανά μας τα στολίσαμε
με φιόγκο μέσα στο μυαλό
την άρνησή μας δεν ορίσαμε
χτυπάει τον συναγερμό.

Άπειρες φορές από εξάντληση
μας κόπηκε η αναπνοή
για την χαμένη μας πρωτιά
στον αφρικάνικο τρελό χορό.

Κι όμως τα καταφέραμε και επιζήσαμε
πολλές καινούργιες μέρες αντικρίσαμε.
Μεσ'τα μάτια τον ήλιο κοιτάξαμε
το βλέμμα χαμηλά δεν κατεβάσαμε.

Όσο κι αν προσπαθεί το κισμέτ να μας τρελάνει
σαν αράχνη τα ιδανικά μας να υφάνει
η καρδιά μας ποτέ δεν θα μας κοροϊδέψει
σε αφρικάνικο χορό έχει χορέψει.

Τον ιστό της πλέον έχουμε ξεμπλέξει
με μια μικρή αγάπης λέξη
με μια λέξη που λέγεται υπομονή
και κρατάει της ζωής μας το σχοινί.

madlin

© Copyright, Μadlin